Vells un vella māte pārmaina bērnus. Pārmainītam bērnam esot liela galva un ģīmis tāds jocīgs: viņam nevedoties augt, viņš paliekoties maziņš tā kā tāds krupis. Teicēja pazinusi māti, kuŗai bijis tāds bērns. Māte nemaz lāgā nedevusi ēst, bet turējusi badā, līdz nomiris. Pārmainīts bērns jāturot slotas kaktā, jāpeŗot uz sliekšņa un jāmieznot tam virsū. Tad vella mātei iežēlojoties sava bērna un viņa nākot tam pakaļ. Teicēja savu nekrustīto bērniņu nekad neatstājusi vienu; ja bijusi ganu diena tad ņēmusi maziņo līdz.

Der Teufel oder die Teufelsmutter pflegen Kinder zu vertauschen. Das vertauschte Kind habe einen großen Kopf und ein sonderbares Gesicht: es wachse nicht und sehe wie eine Kröte aus. Die Erzählerin hat eine Mutter gekannt, die ein solches Kind gehabt habe. Da gab die Mutter ihm nicht viel zu essen, sondern ließ es hungern, bis es gestorben war. Ein solches vertauschtes Kind müsse man in der Ecke halten, wo die Besen stehen, es müsse auf der Schwelle geprügelt und angepinkelt werden. Dann tut der Teufelsmutter ihr Kind leid und sie kommt und holt es. Die Erzählerin hat ihr ungetauftes Kindchen nie allein gelassen; musste sie das Vieh hüten, so nahm sie es zur Hütung mit.