Senāk Grenčnieku Mežģibās piemitis pretistabiņā tāds gariņš, kas viņš nu bijis. Šo gariņu toreizēji mājinieki iesaukuši par Bungšķi. Un viņš vienmēr pa vakariem un naktim pretistabiņā grabinājies, gan arī klauvējies. Bet bijušas arī dienas, kad nedzirdējuši viņu nemaz. Ja tādās reizēs mājinieki ievaicājušies: "Bungšķi, ko tu nu dari, ka tevi nedzird?" tad Bungšķis tūliņ sācis grabināties. Vienreiz patlaban noskaitījuši svētvakarā pātarus un viens vīrs, pretistabiņā iedams, tāpat ievaicājies: "Bungšķi, ko tu te grabinies? Vai tu Dievu nemaz nelūdz? Bungšķis skaņā balsī atbildējis: "Kā tad nelūdzu? Man arī savs Dievs — nedomā, ka tev vien." Bet vēlāk Bungšķis esot parādījies vienam māju vīram sapnī: lai izņemot pretistabiņā, apakš dzirnām, viņa kauliņus un apglabājot, tad viņš vairs negrabināšoties nekad. Labi, pavēluši dzirnas nost un patiesi atraduši kauliņus. Tos aprakuši un no tā laika Bungšķis tur vairs nav dzirdēts.

Früher wohnte in einem Kämmerlein des Mežģība-Hofes in Grenčenieki. ein Geist oder was es nun war. Die Bewohner des Hauses nannten den Geist Klopfer. Abends und nachts hörte man es in seinem Kämmerlein klopfen. Aber es gab Tage, da hörte man es überhaupt nicht. Wenn dann jemand fragte: "Klopfer, was tust du denn, dass man dich gar nicht hört, da begann er gleich zu klopfen. Einmal hatten die Bewohner des Hauses gerade zu Abend gebetet. Einer der Männer betrat das Kämmerlein und sagte: "Nun, Klopfer, du klopfst nur. Betest du denn gar nicht? Da antwortete der Klopfer mit lauter Stimme: "Wieso bete ich nicht? Ich habe auch meinen Gott, denk nur nicht, du hättest allein einen Gott!" Einmal später erschien der Klopfer einem der Hausbewohner im Traum und bat ihn, seine Gebeine unter der Mühle im Kämmerlein hervorzuholen — dann werde er nie mehr klopfen. Gut, sie schoben die Mühle zur Seite und fanden tatsächlich Gebeine darunter. Nachdem die Gebeine begraben waren, hat man den Klopfer nie wieder gehört.