Vienā baznīcā katru nakti spīdējusi uguns un kad gājuši cilvēki — uguns pazudusi. Tad viens cilvēks jau dienu aizgājis uz baznīcu, nosēdies tādā paslepenā vietā, visapkārt apvilcis sev ar krītu riņķi un lasījis bībelē. Ap pusnakti sanākuši baznīcā balti cilvēki, atplēsuši vienā vietā baznīcai grīdu, izņēmuši vienu mironi, noplēsuši tam mugurai ādas siksnu un ar to pašu siksnu pēruši nabadziņu, ka žēl bijis redzēt. Tikām pēruši, kamēr sapēruši siksnu lupatās — vēl viens gabaliņš iesprādzis riņka iekšpusē pie tā cilvēka. Kā iesprādzis tur, baltie lūgušies, lai šis siksnas gabaliņu atdodot, bet neatdevis. Salūgušies līdz pusnaktij, bet kad vēl neatdevis, tad baltie ierakuši mironi tai pašā vietā atpakaļ un pazuduši. Otrā dienā sanākuši cilvēki, izņēmuši mocīto mironi no baznīcas pagraba un aprakuši kā pieklājas kapsētā. No tā laika māņi baznīcā vairs nerādījušies.

Eine Kirche war jede Nacht erleuchtet, aber sobald sich Menschen näherten, erlosch das Licht. Ein Mann betrat eines Tages die Kirche, setzte sich an einem versteckten Platz hin, zog einen Kreidekreis um sich und begann in der Bibel zu lesen. Gegen Mitternacht kamen weiße Menschen in die Kirche. Sie rissen an einer Stelle den Fußboden der Kirche auf, holten eine Leichnam hervor, rissen ihm einen Riemen Haut aus dem Rücken und begannen ihn damit zu peitschen. Sie peitschten ihn so lange, bis der Hautriemen völlig zerfetzt war. Ein Stückchen der Haut flog zu dem Mann in den Kreidekreis. Nun flehten die Weißen ihn an, ihnen das Hautstückchen zurückzugeben, aber er tat es nicht. Sie baten und bettelten bis Mitternacht, aber als er nicht nachgab, gruben die Weißen den Leichnam wieder ein und verschwanden. Am nächsten Tag gruben die Leute den gequälten Leichnam aus und bestatten ihn — wie es sich gehört — auf dem Friedhof. Seit der Zeit wurden keine Gespenster mehr in der Kirche gesehen.