Vienā mājā dzīvāš vecs vecīts par piedzīvelnieku. Vecīts nomiris un nu mājnieki sprieduši, kur šo likšot. Saimnieks sacīš tā: "Liksim mūsu pašu rijā." Bet saimnīca negribēsi, ka vecīti liek rijā, un sacīsi: "Man ir bailes un es vai(r)s neiešu govis slaukt." Tā nu ar' vecīti nelikuši vis rijā, bet aiznesuši uz klētīnu un nolikuši tur. Ka nu saimnīca otrā rītā gāsi uz kūti govis slaukt, ta pati labākā govs vai(r)s nedevusi ne rasīnas un desminc bīš piepampis kā teciels. Nu tūlī manīši, ka nav labi, un aizgāši pie vienas tādas gudrākas vecenītes un visu izstāstīši, kā bīš un kā nu esot. Vecenīte izmācīsi, kā lei darot, un tā ar' izdarīši. Papriekšu sameklēši ziepes, ar kurām nomirušais vecīts nomazgāts, ar tām trīs reizas apspaidīši govij desminu, ta izslaukuši govi un pienu salēši govij apakaļ iekšā un govs palikusi vesela.

Auf einem Bauernhof lebte ein alter Mann zur Miete. Als der Alte gestorben war, überlegte man, wo man ihn lassen sollte. Der Bauer sagte: "Wir wollen seinen Sarg in die Korndarre bringen." Die Bäuerin aber wollte nicht, dass der Alte zur Korndarre gebracht wurde; sie sagte: "Ich fürchte mich und werde nicht mehr zum Melken gehen können." So wurde der Alte nicht zur Korndarre, sondern ins Vorratshaus gebracht und dort abgestellt. Als die Bäuerin sich am nächsten Morgen zum Melken begab, gab ihre beste Kuh kein Tröpfchen Milch her, das Euter war angeschwollen und hart. Die Bauersleute merkten sofort, dass es schlimm um die Kuh stand, sie begaben sich zu einer klugen Frau und erzählten ihr alles. Die alte Frau belehrte sie, was sie zu tun hätten, und sie taten es auch. Zuerst holten sie das Stück Seife hervor, mit dem sie den Verstorbenen gewaschen hatten und rieben damit dreimal das Euter der Kuh ein. Dann wurde die Kuh gemolken und musste ihre eigene Milch austrinken. Nun war die Kuh wieder gesund.