Pie Rustupa tilta (uz ceļa starp Vilku un Lobērģu muižu) rādoties ermi. Reiz viens vīrs braucis vasaras rīta krēslā pa ceļu. Kad braucējs bijis jau pie Rustupa tilta, tad uzreiz ieraudzījis, ka zirgam pa priekšu veļas tāda balta, liela, kā siena guba. Braucējs uzšāvis zirgam un lēkšos laidis uz priekšu. Pie Rustupa tilta baltā guba ievēlusies upītē un uzreiz pazudusi.

An der Rustups-Brücke zwischen dem Vilki -Gut und dem Lobērģi-Gut spuke es. Einmal fuhr ein Mann in der Dämmerung eines Sommermorgens die Landstraße entlang. Als er an der Rustupsbrücke angelangt war, erblickte er etwas Weißes, das so groß war — wie ein Heuschober und vor seinem Pferd herrollte. Da knallte der Fahrer mit der Peitsche und trieb das Pferd in Galopp weiter. An der Rustupsbrücke rollte der weiße Haufen in den Fluss und verschwand.