Bērni nākuši vēlu vakarā no skolas gar Lielvircavas muižas rijām. Pa rijas durvju šķirbām bērni redzējuši, ka rijā kuŗas gaiša uguns. Bērni klauvējušies un lūguši rijnieku, lai laiž iekšā sasildīties. Kādu laiku rijā bijis kluss, tad bērni ieraudzījuši lielu sarkanu un spalvainu roku, kas cēlusies pie durvju krampja. Bērniem palicis bail un tie aizbēguši. Bērni rijnieku atraduši mājā. Visi muižas ļaudis apgalvojuši, ka rijā neviena neesot bijis un bērniem neviens neticējis, ko tie stāstījuši.

Eines Abends spät gingen Kinder von der Schule nach Hause an der Korndarre des Lielvircava-Gutes vorbei. Durch die Türritzen sahen sie, dass in der Korndarre helles Feuer loderte. Da klopften die Kinder an die Tür und baten den Darrofenheizer, er möchte sie doch hereinlassen und sich erwärmen lassen. Eine Weile war es still in der Korndarre. Dann erblickten die Kinder eine große, rote und behaarte Hand, die sich erhob, um den Riegel zurückzuschieben. Die Kinder erschraken und ergriffen die Flucht. Denn Darrofenheizer fanden sie zu Hause. Alle auf dem Gutshof behaupteten, dass kein Mensch in der Korndarre gewesen sei, und niemand wollte die Geschichte, welche die Kinder erzählten, glauben.