Reiz viens puisis gājis naktī caur Liepiņu siliņu (Smiltenes pagastā). Vieta tam bijusi labi pazīstama, jo tas, puika būdams, siliņā ganījis lopus. Kad nonācis pie Ezeriņiem (lieliem linu mārkiem), tad sācis maldīties. Maldījies ilgi, ilgi, uz riņķi vien ap Ezeriņiem mujies. Sācis palikt bailes, jo visi koki sākuši tā kā virsū gāzties un krūmi griezušies apkārt. Pēc ilgas maldīšanas tomēr esot uz ceļa ticis, bet tad jau bijusi rīta puse.

Eines Nachts ging ein Bursche durch den Liepiņi-Wald (Gemeinde Smiltene). Er kannte das Wäldchen gut, denn als junge hatte er dort Vieh gehütet. Als er an die Flachsteiche kam, merkte er, dass er sich verirrt hatte. Lange irrte er sich herum, indem er immer im Kreis um die Teiche ging. Schließlich packte ihn die Angst, denn es schien ihm, als würden die Bäume auf ihn zukommen und die Sträucher sich drehen. Nach langem Herumirren fand er schließlich den Heimweg, aber erst, als der Morgen bereits dämmerte.