Reiz Bānūža muižas graudnieki naktī braukuši gar Trikātas kapsētu. Viens braucējs bijis aizsnaudies. Kad tas pamodies, tad tam no brīnumiem mati stāvu saslējušies: viņš bijis iebraucis Trikātas kapsētā. Kā viņš, pa šauriem vārtiņiem kapsētā ticis, to nezinot vēl šo baltu dienu.

Einmal fuhren die Pächter des Bānūži-Gutes zur Nachtzeit an dem Friedhof von Trikāta vorbei. Einer von ihnen war eingenickt. Als er wieder erwachte, standen ihm die Haare zum Berge: er befand sich auf dem Friedhof von Trikāta. Wie er durch die schmale Friedhofspforte auf den Friedhof gefahren war, das weiß er sich noch heute nicht zu erklären.