Vienai sieviņai bijusi meitene nāburgos par ganu. Sieviņa gājusi viņu apraudzīt. Kad viņa gājusi atpakaļ uz māju, tad jau bijis pavēlu. Saule bijusi jau nogājusi. Kad sieviņa tikusi pie Vārnu pakalnes, tad tai uzreiz priekš acim nolaidusies tāda kā pelēka un bieza migla un sieviņa nekā vairs neredzējusi. Viņa sākusi briesmīgi maldīties, lai gan vieta bijusi jau no bērnu dienām pazīstama. Viņa maldījusies ilgi, ilgi. Tikai rīta pusē tikusi mājā.

Das Töchterchen einer Frau war Viehhüterin auf dem Nachbarhof. Die Frau machte sich auf den Weg, das Mädchen zu besuchen. Es war schon ziemlich spät, als sie aufbrach, um nach Hause zu gehen. Die Sonne war schon untergegangen. Als, die Frau die sogenannte Vārnu pakalne erreicht hatte, ließ sich etwas wie eine dicke graue Nebelwand nieder, und die Frau konnte nichts mehr sehen. Sie verirrte sich heillos, obwohl ihr der Ort seit Kindesbeinen gut bekannt war. Lange irrte sie herum. Erst in der Morgendämmerung kehrte sie heim.