Citu reizu vecais Baids, meža sargs, pa dienu gājis pa mežu un apsamaldījies. Viņam tas bijis liels brīnums, kā viņš savā mežā var apmaldīties, jo viņam bijuši visi krūmīni pazīstami. Viņš gājis un gājis un nevarot atsazīties, kur viņš esot. Viņš uzgājis uz dambeli un tas pavisam citāds rādoties un viens tikai viņu velkot un velkot akal apakaļ biezā mežā iekšā. Viņš jau palicis ļoti noguris un sācis gribēt ēst. Maize viņam līdz bīse, tad viņš pajēmis maizi apsasēdies uz celma un sācis ēst. Tad viņš paskatījies uz priekšu un redzējis, kā viņam priekšā taisni pretīm sēd tāds ķēms, kas izskatījies ļoti jocīgs. Baids tad teicis: "Ej projām, ej projām! Dieva gars taču stiprāks kā ļauns gars." Un savādais ķēms tūliņ pazudis un Baidam kā migla no acim nogājusi un viņš tūliņ visu atcerējies un sapratis, kur pats atrodas.

Einmal hatte der alte Buschwächter, Baids, sich am helllichten Tage im Walde verirrt. Er wunderte sich sehr, dass er sich in seinem Wald verirrt hatte, in dem er jeden Strauch kannte. Er ging und ging, wusste aber nicht, wo er sich befand. Schließlich kam er auf die Schneise, aber sie kam ihm ganz anders und fremd vor. Außerdem hatte er das Gefühl, als zöge ihn jemand ins Dickicht zurück. Er war schon sehr müde und hungrig geworden. Da er Brot mitgenommen hatte, setzte er sich auf einen Baumstumpf und begann zu essen. Auf einmal erhob er den Blick und erblickte vor sich ein Gespenst, das ganz sonderbar aussah. Baids sagte: "Geh weg, geh nur weg! Gottes Geist ist ja doch stärker als ein böser Geist". Da verschwand das sonderbare Gespenst, und Baids fiel es wie Schuppen von den Augen: er erkannte wieder die Gegend und wusste, wo er sich befand.