Reiz viens cilvēks tumšā naktī nācis no kroga mājā. Tiklīdz atnācis pie birzes — redz, ka tek sunītis pa priekšu. Domājis: viņa paša sētas sunītis skrien uz māju, un gājis tam pakaļ. Gājis, gājis — pa kalniem, pa gravām, gluži pa svešām vietām. Bet drīzumā atjēdzies, ka tas nava uz labu, ka ne vis šunelis viņu vadā, bet pats velns. Nu saņēmies, noskaitījis pātarus, aizmetis krustu un licies uz ciņa gulēt. Sagulējis, kamēr gailis dziedājis, tad cēlies augšā un gājis uz māju.

In einer dunklen Nacht ging einmal ein Mann vom Wirtshaus heim. Als er durch den Hain ging, erblickte er ein Hündchen, das vor ihm herlief. Da dachte er, das wäre sein eigenes Hündchen, das nach Hause lief, und folgte ihm. Er ging und ging: über Berge, durch Täler, durch ganz fremde Orte. Da begriff er, dass es nicht mehr geheuer war und dass nicht ein Hund, sondern der Teufel selbst ihn führte. Da riss er sich zusammen, sprach ein Gebet, bekreuzigte sich und legte sich auf einen Hümpel schlafen. Er schlief, bis der Hahn krähte. Dann erhob er sich und ging nach Hause.