Reiz man viena sievīna par tiem pašim Aumeisteŗu pagasta Paltnīcas kalnim stāstīja tā. Šī gāsi pa pašu pusnakti pār kalnu. Bet kā šī uz paša kalna muguras, tā šai sākušas tādas kā pīles, kā zosis pa kājām velties un šī vais nevarēsi nekādā jēgā tikt un sākusi maldīties un uz riņķi vie gāsi. Ka nodziedāš gailis, ta tik sievīna tikusi vaļā un tai pašā vietā vie bīsi, kur šai pīles vai zosis sākušas pa kājām velties.

Einmal hat mir ein altes Mütterchen über die Platnīca-Berge in Aumeisteri Folgendes erzählt. Einmal sei sie gerade um Mitternacht über den Berg gegangen. Als sie oben angelangt war, begannen ihr etwas wie Gänse und Enten sich vor die Füße zu wälzen, sodass sie nicht vorankam und nur noch im Kreis herumirren konnte. Erst als der Hahn krähte, wurde sie erlöst und befand sich an derselben stelle, an der sich die Gänse und die Enten ihr vor die Füße gewälzt hatten.