Auduļu saimnieks bijis Strēdelēs kristībās. Vakarā vēlu uz māju ejot Dzegužu līcī, kur agrāki esot dzīvojis velns, vadātājs, viens šim pārmaucis kā maisu pār galvu, tikai varējis iet uz māju pa zināšanai. Ticis pretim mājai, bet nevarējis ceļu uztrāpīt, bijis aizgājis jau gaŗām. Nu jau gan domājis, ka labi nebūšot, griezies uz mājas pusi un kliedzis, lai jau citi sadzirdot. Sadzirdējuši arī mājas kā arī kaimiņu suņi un skrējuši riedami uz šo. Pašu suns pazīdams ķēries ap kaklu; tad atkal kā maiss nokritis no galvas un aizvēlies uz Ruģenēm. Bijis tikai kādus desmit solus atstatu no ezera purvā, kādu pusversti jau mājai gaŗām. Nebūtu suņi dzirdējuši, tad būtot ievedis velns ezerā.

Der Auduļi-Bauer war in Strēdele zur Taufe gewesen. Als er spät in der Nacht nach Hause ging, geschah es, dass in der Nähe der Dzeguži-Bucht, wo früher der Teufel gehaust haben soll, ihm jemand etwas wie einen Sack über den Kopf stülpte. Aber den Weg nach Hause wusste er auch so. Als er jedoch in die Nähe seines Hofes kam, fand er den Weg nicht mehr und ging vorbei. Da merkte er, dass es nicht mehr geheuer war und begann zu schreien. Die Hunde seines eigenen und die des Nachbarhofes hörten ihn schreien und kamen bellend angerannt. Der eigene Hund erkannte ihn und legte ihm seine Pfoten auf die Schultern. Da war es ihm, als würde ihm der Sack vom Kopf fallen und in die Richtung von Ruģēni davonrollen. Er befand sich vielleicht nur noch zehn Schritte von dem Moorsee und war eine gute halbe Werst an seinem Hof vorbeigegangen. Hätten die Hunde ihn nicht gehört, hätte der Teufel ihn gewiss in den See geführt.