Puisis naktī dzirdējis vienu ienākam istabā, bet ieraudzīt nevarējis, kas tas tāds. Gribējis pamodināt citus ļaudis, bet balss bijusi aizņemta cieti un tūdaļ tāds smags, spalvains ķēms uzvēlies viņam uz kājām. Citi ļaudis arī bija izdzirdējuši durvis vārstam, tādēļ aizdedzinājuši uguni skatīties, kas tur ir. Ieraudzījuši puisi pa gultu mokāmies un staipāmies. Vaicājuši, kas kaišot, bet puisis ne vārda atteikt. Te kāda vecenīte ieminējusies: vai tikai puisi nemokot lietuvēns? Un pārmetusi tam krustu. Tiklīdz pārmetusi krustu, puisis palicis mierīgs, durvis atkal nočīkstējušas, bet durvju vārstītāja nevarējuši ieraudzīt. Puisis sācis nu runāt un stāstījis, ka viens ienācis pa durvim, uzvēlies viņam uz kājām un tik neganti spiedis, ka ne papīkstēt.

Eines Nachts hörte ein Bursche, dass jemand ins Zimmer kam, aber er konnte nicht sehen, wer es war. Er wollte die Anderen wecken, aber seine Stimme gehorchte ihm nicht und er merkte, dass etwas Schweres und Behaartes sich auf seine Beine wälzte. Aber auch die Anderen hatten gehört, dass jemand die Tür geöffnet hatte. Sie machten Licht an, um nachsehen zu können. Da sahen sie den Burschen, der sich in seinem Bett wand und quälte. Sie fragten, was ihm fehle, aber er konnte kein Wort herausbringen. Da fiel es einem Mütterchen ein: vielleicht werde der Bursche von einem Alb geplagt? Sie machte ein Kreuz Zeichen über ihm. Gleich darauf wurde der Bursche ruhig. Wieder knarrte die Tür, aber niemand konnte den, der die Tür geöffnet hatte, sehen. Da erzählte der Bursche, dass jemand hereingekommen sei, der sich auf ihn gewälzt und ihn so gedrückt habe, dass er kein Wort mehr herausbringen konnte.