Reiz viens saimnieks palicis dikti slims. Viņš domājis, ka jau nāve klāt, tādēļ paņēmis savu naudas maisiņu, aizgājis uz mežu un tur to apracis dziļi zemē. Neviena acs to neredzējusi. Saimnieks pārnācis mājā un tikai gaidījis beidzamo stundiņu, bet tā nenākusi vis, trešā dienā palicis pilnīgi vesels. Nu viņš steidzies uz mežu pēc savas naudas, bet tās vairs neatradis, jo velns to bijis paņēmis sevim. Aprakto naudu velns glabājot, tādēļ tam esot tik daudz ko šķaidīties.

Einmal erkrankte ein Bauer schwer. Er glaubte, dass seine letzte Stunde gekommen sei, deshalb begab er sich in den Wald und vergrub sein Geldsäckchen tief in der Erde. Kein Auge hatte es gesehen. Der Bauer kam wieder heim und wartete auf sein letztes Stündchen, aber es kam noch nicht. Am dritten Tag war er wieder ganz gesund. Nun eilte er in den Wald um sein Geld zu holen, aber er fand es nicht mehr, denn der Teufel hatte es bereits für sich genommen. Vergrabenes Geld falle dem Teufel zu, deshalb könne er so verschwenderisch mit Geld umgehen.