Viens cilvēks ieraudzījis ceļa malā uguni. Piegājis klāt ugunij pīpi iesmēķēt, bet nevarējis: tabaka ne par ko nedegusi. Ogles no tās uguns tā skanējušas itkā nauda. Pagājis tālāk — aplūkojis: ogles, ko pīpei uzlicis, bijušas tīri balti sudraba rubļi. Nu viņš, cilvēks, atcerējies, ko ļaudis dažreiz stāstīt mēdz: ja kautkur meža malā tāda uguntiņa redzama, tad tur nauda žāvējas. Šis gan steidzies tūliņ atpakaļ, bet uguns vairs nebijis. Tikai ogles, ko bija izmētājis, gulējušas zemē — visas skaidra nauda.

Ein Mann bemerkte am Straßenrand loderndes Feuer. Er trat an das Feuer und wollte seine Pfeife anzünden, aber es gelang ihm nicht: der Tabak wollte nicht Feuer fangen. Die Kohlen aber klangen wie Geldmünzen. Er ging weiter. Da bemerkte er, dass die Kohlen, die er in die Pfeife getan hatte, gute blanke Silberrubel waren. Jetzt kam es ihm in den Sinn, was die Leute zu erzählen pflegten: wenn man am Waldrand ein solches Feuerchen entdeckt, dann wird dort meist Geld getrocknet. Da eilte er gleich zu der Stelle zurück, aber das Feuerchen war verschwunden. Nur die Kohlen, die er verstreut hatte, lagen am Boden: sie waren pures Geld.