Viena sieviņa gājusi nakti gar kapsētu. Pie kapsētas sētas degusi spoža uguntiņa. Sieviņa zinājusi no veciem ļaudim, ka nauda kaltējas, un kas tad jādara, lai to dabūtu. Viņa noraisījusi no kājas prievītu un uzmetusi uz uguntiņas. Uguntiņa pārvērtusies par naudu un sieviņa piebērusi pilnu priekšautu ar spožiem sidraba daldeŗiem.

Eine Frau ging zur Nachtzeit am Friedhof vorbei. Am Friedhofswall loderte ein helles Feuerchen. Die Frau hatte von alten Leuten gehört, dass es Geldfeuer gäbe und auch, was man machen müsse, um in den Besitz des Geldes zu gelangen. Sie löste ihr Strumpfband und warf es ins Feuer. Da verwandelte sich das Feuerchen ins Geld, und die Frau schüttete ihre Schürze mit blanken Silbertalern voll.