Jaunlaicenes pagastā vienā dīķītī kaltējoties nauda. Esot gan izstaigājuši dažādi cilvēki, bet neviens nav neko atradis. Reiz tur zēni govis ganījuši. Pie lopiem bijuši divi melni vērši. Bijusi sestdiena. Abi zēni staigājuši gar dīķīti un domājuši, kā varētu dabūt to naudu. Abi nolauzuši rīkstes un sākuši pa ūdeni pikšināt, pie tam sacīdami: "Nāc, naudiņa, es atdošu melno vērsi!" Pieminot šos vārdus, naudas muca arī patiešām sākusi velties uz malu. Tikko izvēlusies laukā, divi vilki iznākuši no meža, saņēmuši vēršus ciet, kā jau bēgt prom. Te zēni sākuši kliegt. Vilki atlaiduši vēršus, bet nu arī nauda nav palikusi zēniem. Ja viņi būtu laiduši, lai vilki nes vēršus projām, tad būtu tikuši pie naudas.

In einem Teich von Jaunlaicene soll Geld liegen, viele Leute haben schon danach gesucht, aber niemand hat es gefunden. Eines Tages hüteten Hirtenknaben Vieh in der Nähe des Teiches. Zu der Herde gehörten auch zwei schwarze Stiere. Es war Sonnabend. Beide Knaben strichen um den Teich herum und überlegten, wie sie das Geld bekommen könnten. Sie brachen Ruten ab, schlugen damit ins Wasser und sprachen: "Komm heraus, liebes Geld, ich will dir dafür den schwarzen Stier geben!" Als sie diese Worte ausgesprochen hatten, kam das Geldfass aus dem Wasser hervorgerollt und rollte ans Ufer. Aber sobald das Fass am Ufer lag, sprangen zwei Wölfe aus dem Wald hervor und wollten die beiden Stiere verschleppen. Da, begannen die Knaben zu schreien. Die Wölfe ließen die Stiere los, aber die Knaben bekamen nun das Geld nicht mehr. Hätten sie zugelassen, dass die Wölfe die Stiere wegschleppten, hätten sie das Geld bekommen.