Ģurģa vakarā puiši dzēruši Aumeisteŗu pagasta Lielā krogā. Tā ap pusnakti krogā ienācis vienc vecis ar mazu mārksnīnu padusē, pagrozījies un akal aizgāš. Puiši jau veci pazinuši, tas bīš buris un šie nu nosprieduši, ka jāietot apskatīties, ko nu akal buris strādāšot. Kā ta, puiši ar tūlī buram no pakaļas un nolūrējuši, ko šis dara. Buris aizgāš līdz krustceļim, nolicis mārksnīnu un aizgāš. Bet nu puiši pie mārksnīna klā un sāk revidierēt, kas tur iekšā. Nu, tur vairāk nekā nebīš, kā olas, māli, zirgu nagi un mati. Puiši visu to izspēlāši pa ceļa virsu un gāši prom. Bet nu otrā dienā puiši pavisam beigti un vais nezin, kur dēties un kur skriet. Kamē nu pēdīgi viena vecene šos palaidusi vaļā, citādīgi šiem beigas vie būtu.

Am Jurģis-Abend tranken einige Burschen im Lielais krogs von Aumeisteri. Gegen Mitternacht betrat ein alter Mann mit einem kleinen Bündel unterm Arm den Krug, den er bald darauf wieder verließ. Die Burschen kannten den Alten: Er war ein Zauberer. Sie beschlossen, ihm zu folgen, denn sie wollten sehen, was er anstellen würde. Der Zauberer begab sich zur Wegkreuzung, legte dort sein Bündelchen nieder und ging davon. Die Burschen gingen gleich daran, dessen Inhalt zu untersuchen. Sie fanden jedoch nur Eier, Tonklumpen, Teile von Pferdehufen und Haare. Die Burschen verstreuten das alles auf die Straße und gingen heim. Aber am nächsten Tag fühlten sie sich so schlecht, dass sie einfach nicht mehr wussten, was sie anfangen sollten. Schließlich konnte ein altes Mütterchen sie von dem Übel befreien, andernfalls wären sie daran zugrunde gegangen.