Burkānos, Vilces muižas kalpu mājās, dzīvojis burvis. Tas nobūris turpat sievai govi; bet sieva atdarījusi burvim, ka bijis jāiet uz jūrmalu pie citiem burvjiem veseļoties. Pēc kāda laika, no jūrmalas mājās nākdams, burvis ieraudzījis Burkānu ganus Siliņā lopus ganām. Tūdaļ tas pazudis, pārvērties lielā viesulī un sācis aitas riņķī griezt. Veca sieviņa (tā, kas pamācījusi Burkānu sievai, kā burvim atdarāms par to, ka viņš govi nobūris) bija ganiem ēst atnesusi un palikusi grāvmalī sēžot un skatoties. Šo ieraudzījis, viesulis uz reizi aitas atstājis, sagrābis veceni un sācis to dancināt. Sieviņa bailēs tikai varējusi pabļaut: «Vai manu dieniņu! vai manu dieniņu!» un griezusies lēkdama kā vērkulis riņķī. Beidzot sieviņa sākusi tēva reizi skaitīt un tikko izteikusi: «Atpestī mūs no visa ļauna!» tad arī viesulis iekaucies, aizskrējis uz tuvējiem kadiķu krūmiem un sieviņa, nokususi, krustu mezdama, gar zemi novēlusies. Tūlīt pēc tam iznācis minētais burvis no kadiķu krūmiem un teicis uz sieviņu: «Nu, lielā pātarniece, vai labi izdancojies?» Tad, kā pats velns smiedamies, burvis pārskrējis mājās.

In Burkāni, dem Knechtshaus des Gutshofes von Vilce lebte ein Hexenmeister. Er hatte dort die Kuh einer Frau behext. Aber diese rächte sich an ihm, sodass er sich ans Meer zu anderen Hexenmeistern begeben musste, um wieder geheim zu werden. Als er nach einiger Zeit vom Meer zurückkehrte, bemerkte er die Hirten des Burkāni-Hofes, die in einem Wäldchen das Vieh hüteten. Da verwandelte er sich sogleich in einen gewaltigen Wirbelwind, sauste auf sie zu und begann, die Schafe im Kreis zu drehen. Ein altes Mütterchen — es war dasjenige, welches die Frau mit der behexten Kuh belehrt hatte, wie sie sich an dem Hexenmeister rächen könnte — hatte den Hirten etwas zu essen gebracht. Sie hatte sich hingesetzt und schaute ihnen beim Essen zu. Als der Wirbelwind das Mütterchen bemerkte, ließ er die Schafe los, ergriff die Alte und begann sie zu drehen. Sie drehte sich wie ein Spinnrad und konnte nur noch ausrufen: "Wehe mir! Wehe mir!" Schließlich begann sie das Vaterunser zu beten. Als sie die Worte "Und erlöse uns von dem Übel" ausgesprochen hatte, lief der Wirbelwind heulend in die nahen Wacholdersträucher. Das Mütterchen bekreuzigte sich und fiel dann erschöpft zu Boden. Kurz darauf kam der Hexenmeister aus dem Wacholdergebüsch und spottete: "Nun, hast du dich genug gedreht, Betende?" Dann lachte er teuflisch auf und lief nach Hause.