Kuldīgas pilsētu esot dibinājuši milži, vispirms uzceldami sudmalas. Ja tāds milzis mēdzis pēc dziedra koka iet, tad, koku nocirtis, saņēmis baļķi pa plecu, uz māju projām. Mājā ar vienu roku pacēlis baļķim galu pieci, seši asu gaisā, ar otru atkal tēsis. Reiz milžiem aptrūcis tabakas. Tad viens no viņiem pa dienasvidus laiku aizgājis uz Sabili pakaļ. Dienasvidus laiks ir divi stundas garš un Sabile no Kuldīgas septiņas jūdzes atstatu. Nonācis Sabilē, milzis nopircis tabaku un gājis atpakaļ. Ceļā vēl nolicies vienā vietā pagulēt un sagulējis veselu stundu; pēc tam piecēlies un steidzies atkal uz mājas pusi. Mājā visi viņa biedri vēl gulējuši dienasvidu, jo vēl divi stundas nebijis pagalam. Aiz sudmalām milži uzcēluši baznīcu. Reiz vienu svētdienu milži gājuši ripot, ripas kaut. Ripu vietā viņiem bijuši tādi akmeņi kā siena tupeši. Tai pašā reizē tad gadījies, ka viens milzis savu otru biedru gluži pārspējis. Pārspētais par to sapiktojies, paķēris akmeni, iedrāzis dusmās savam otram biedrim taisni pierē; vēl gadījies pie tam, ka pieri ķēris taisni ass akmens stūris un tādēļ biedram ieskrambājis galvu. Tas iekarsis un dzinies pirmajam pakaļ. Taisni Ventas upes vidū to panācis un sākuši kauties. Kaudamies ar kājām izurķējuši dziļu bedri upē, no kam izcēlusies Ventas rumba pie pašas Kuldīgas. Beidzot kavējies paķēruši baļķus par rungām un tamēr cirtušies, kamēr viens palicis Ventas krastā guļam, tad tikai otrs atstājies. Pēc tam milžiem uzbrucis mēris, visi viņi izmiruši un no tā laika Kurzemē milzu vīru vairs neesot. Vieni milža svārki Kuldīgas baznīcā vēl ilgi pēc tam karājušies. Diegi, ar ko svārki bijuši šūti, bijuši tai resnumā, kā roku pirksti un sprūdi (pogas) kā skutuļi. Desmit gadu vecs zēns tik tik varējis svārkus cilāt. Svārki bijuši taisīti no zila māla (glūdas).

Die Stadt Kuldīga sei von Riesen gegründet worden. Ganz zuerst errichteten sie eine Mühle. Wenn einer der Riesen Baumholz brauchte, ging er in den Wald, fällte einen Baum, legte den Stamm auf die Schulter und trug ihn nach Hause. Dort angekommen, richtete er den fünf bis sechs Klafter hohen Baum mit der einen Hand auf, während er mit der anderen den Stamm bearbeitete. Einmal war den Riesen der Tabak ausgegangen. Da begab sich einer von ihnen in der Mittagszeit nach Sabile, um Tabak zu holen. Die Mittagszeit dauert zwei Stunden und von Kuldīga bis Sabile sind es sieben Meilen. Nachdem der Riese dort den Tabak gekauft hatte, machte er sich auf den Heimweg. Unterwegs machte er noch Rast: Er schlief eine ganze Stunde. Dann sprang er auf und eilte nach Hause. Seine Kameraden machten noch ihren Mittagsschlaf, denn die zwei Stunden waren noch nicht vorbei. Hinter der Mühle errichteten die Riesen eine Kirche. Eines Sonntags vergnügten sie sich damit, runde Scheiben zu schlagen. Als Scheiben dienten ihnen Steine, die so groß waren wie Heuschober. Dabei hat einer von ihnen einen anderen besiegt. Der Besiegte wurde sehr zornig. Er ergriff den Stein und schleuderte ihn seinem Kameraden an die Stirn. Unglücklicherweise zerschrammte die scharfe Kante des Steines die Stirn des anderen. Wütend rannte dieser dem ersten Riesen nach. Mitten im Fluss Venta holte er ihn ein; nun begannen sich beide zu prügeln. Sie stampften dabei mit den Füßen und wühlten das Flussbett auf. An der Stelle sind die Venta-Wasserfälle von Kuldīga entstanden. Schließlich ergriffen sie Falken und schlugen damit wie mit Knüppeln aufeinander ein, bis der eine am Venta-Ufer liegen blieb. Erst dann ließ der andere von ihm ab. Dann brach die Pest aus. Die Riesen von Kurland sind alle an der Pest gestorben, seit der Zeit gibt es dort keine Riesen mehr. Der Rock eines Riesen hing noch lange Zeit danach in der Kirche von Kuldīga. Das Garn, das man zum Nähen des Rockes benutzt hatte, war fingerdick, die Knöpfe waren so groß wie Wagenräder. Ein zehnjähriger Junge konnte den Rock nur mit großer Mühe heben. Der Rock war aus blauem Ton angefertigt.