Reiz viens zaldāts ēdis krogā pusdienu un skatījies pa logu, kur divi braucēji piebraukuši pie tā kroga. Viņi abi iegaiši krogā un teikuši zaldātam, lai viņš ēzdams uzskata to zirgu, viņi iešot pie stoikas. Visu laiku tas zirgs tur bijis, bet uz vienu brīdi, kad viņi taisīšies iet laukā, viņš to zirgu vairs neredz. Un tā viņi nākuši atpakaļ un stājuši viņam virsū, kur tas zirgs ir palicis, ka viņš nav uzpasējis. Un tā viņi visi trīs skrējuši meklēt pa tām pēdām, kur tas zirgs nobraukts. Tā viņi nosadzinuši pie tādas lielas mājas, un tā bīse tāda zagļu māja, un tur viņiem devuši ēst un dzert. Un zirgs arī tur radies un tie divi vīri arī bīši no tās zagļu bandas. Tad viņi vairs šo nelaiduši laukā. Nu viņi pavēlējuši šim, lai šis braucot viņiem līdz pie viena saimnieka zagt. Tur viņi uzsvēruši to jumtu no sienas un laiduši šo iekšā. Viņš gan negribējis iet iekšā, bet ja neies, tad viņam nāve. Zaldāts nu gan zagt nav gribējis, bet nu jāiet zagt. Tad viņš līdis arī, bet laukā sākuši saimnieka suņi dikti riet un no istabas nākuši laukā cilvēki. Zagļi, kas bīši laukā, pasvieduši šo un palaiduši to sienu, kā viņa jau bīsi, bet paši pamukuši un šis palicis klētī ar visiem mūķīzeriem un laužamiem ieročiem. Zaldāts zinājis, kuŗā skapī nauda bīsi, to viņam tie zagļi pateikuši un tad arī šim tos mūķīzeŗus un laužamos iedevuši. Saimnieks ar puišem iznāk, izskatās -- it nekā nav un iet atpakaļ istubā iekšā. Bet šis bija klētī palicis un nezināja, ko nu darīt: vai jumtu izplēst, vai citādi tikt laukā. Un tā pa to tumsu staigādams, viņš sataustījis trepi tur klētī. Viņš domājis: nu uzies uz klēts augšas, izplēsīs jumtu un kaut kā izies ārā. Un tā viņš uzgājis uz klēts augšas, bet laukā tikt nekā nevarējis un pa to tumsu tik sataustījis, ka uz klēts augšas ir zārks. Tad viņš domājis: ieguls tai zarkā un tad pēc kaut kā tiks laukā. Viņš pacēlis to zārka vāku un redzējis, ka viens mironis guļ zārkā. Nu viņš izdomājis, ko darīt. Viņš pajēmis to mironi, nesis zemī pa trepēm un tad nostādījis to pie to klēts duru, bet pats stāvējis aiz tā miroņa un sitis duris. Kad jau sākuši laukā cilvēki staigāt, tad dzirdējuši sišanu un gājuši skatīt, kas tur notiek. Kā nu viņi duris attaisīši, tā mironis gāzies viņiem virsū. Mājnieki, to redzēdami, skrējuši bļaudami uz istubu un saukuši, ka mironis esot atsadzīvojis un gāžot klēts duris laukā. Kad viņi duris attaisīši, tūliņ gāzies viņiem virsū. Par šo laiku zaldāts mierīgi izgājis no klēts un neielaidies vairs ar tādiem zagļiem.

Einmal aß ein Soldat in einem Krug zu Mittag und schaute dabei aus dem Fenster. Er sah, dass zwei Fuhrleute vor dem Wirtshaus hielten. Sie kamen herein und sagten zu ihm, er möge beim Essen auf ihr Pferd aufpassen, sie beide wollten an die Theke gehen. Das Pferd stand die ganze Zeit da, aber als die beiden Fuhrleute den Krug verlassen wollten, sah der Soldat es nicht mehr. Sie kamen zurück und warfen ihm vor, dass er schlecht aufgepasst hätte: Das Pferd sei nicht mehr da. Nun rannten sie alle drei los und folgten den Spuren des Tieres. Sie kamen an ein großes Haus: Es war das Haus von Dieben. Man gab ihnen zu essen und zu trinken. Auch das Pferd wurde dort gefunden. Aber die beiden Fuhrleute waren selbst Mitglieder der Bande. Sie ließen den Soldaten nicht mehr fort, sondern befahlen ihm, mit ihnen zu fahren, um einen Bauern zu bestehlen. Dort hoben sie das Dach an und ließen ihn einsteigen. Er wollte das nicht, aber da drohten sie ihm den Tod an. Also stieg er ein. Aber nun begannen die Hunde zu bellen und Leute kamen aus dem Haus gerannt. Die Diebe ließen das Dach zurückfallen und suchten das Weite. Er aber war jetzt im Vorratshaus eingesperrt. Der Soldat wusste, in welchem Schrank sich Geld befand, denn das hatten ihm die Diebe gesagt und ihn mit Zangen und Brecheisen ausgerüstet. Der Bauer und seine Knechte kamen heraus und sahen sich um, konnten nichts entdecken und kehrten wieder ins Haus zurück. Der Soldat aber saß im Vorratshaus und wusste nicht, was er anfangen sollte: Sollte er versuchen, ein Loch in das Dach zu reißen oder sollte er versuchen, auf eine andere Arte hinauszugelangen? In der Dunkelheit ertastete er eine Leiter und dachte bei sich: Gut, ich will auf den Speicherboden klettern, ein Loch in das Dach brechen und hinaussteigen. Er stieg auf den Speicherboden, konnte aber nicht ins Freie gelangen. Aber er stieß in der Dunkelheit auf einen Sarg. Da dachte er: Ich will mich jetzt in den Sarg legen, später werde ich schon irgendwie herauskommen. Er hob den Sargdeckel an und sah, dass ein Toter darin lag. Jetzt wusste er, was er zu tun hatte. Er trug die Leiche in den Speicher hinunter und lehnte sie an die Tür. Selbst stellte er sich hinter ihr und hämmerte mit den Fäusten gegen die Tür. Die Leute, die bereits auf dem Hof herumgingen, hörten es und wollten nachsehen was in dem Speicher vor sich ging. Aber als sie die Tür öffneten, fiel ihnen der Tote entgegen. Da liefen sie laut schreiend ins Haus und riefen, der Tote sie wieder aufgestanden und habe gegen die Speichertür gehämmert. Sobald sie die Tür aufgemacht hätten, habe er sich auf sie gestürzt. Inzwischen hatte der Soldat den Speicher seelenruhig verlassen. Und nun ließ er sich mit Dieben nicht mehr ein.