Kad Brēmenes tirgotāji Daugavas malā ar lībiešiem kaut cik bija iedraudzējušies, tad tie izrunāja lībiešu virsaitim tik daudz zemes, cik ar vērša ādu var apkārt apņemt. Virsaitis, nekādu viltību neparedzēdams, bija mierā. Tad vācieši sagraizīja vērša ādu smalkās sloksnēs un apņēma to gabalu zemes, kur tagadējā Rīga guļ, sākdami no akmeņiem preču pieliekamās ēkas celt. Bet lai pagāni neaplaupītu viņus, lai būtu drošība starp viņiem dzīvot, tad tie izkaulēja no virsaiša atvēli celt akmeņu namu, kur paglābties, ja pagāni naidā uzbruktu. Nu viņi lika būvmateriālu no Vāczemes pievest un iesāka uz vienas Daugavas salas, ūdens vidū, svētajam Maurīcijam baznīcu celt. Pabeiguši to, cēla Ikšķiles un Dales pilis.

Riga, 1. Als die Kaufleute aus Bremen sich mit den Liven der Düna-Küste etwas angefreundet hatten, erbaten sie von dem Livenältesten so viel Land, wie mit einer Rinderhaut zu umfassen sei. Der Livenälteste, der nichts Arges vermutete, war damit einverstanden. Nun schnitten die Deutschen aus der Rinderhaut schmale Riemen und spannten sie um das Stück Land, auf dem sich jetzt die Stadt Riga befindet, und begannen Warenlager aus Stein zu erbauen. Damit sie sicher unter den Heiden leben konnten, ohne zu befürchten, dass jene sie berauben könnten, hatten sie sich von dem Livenältesten die Erlaubnis ausbedungen, ein steinernes Haus zu errichten, um sich darin vor möglichen Angriffen der Heiden zu schützen. Sie ließen Baumaterial aus Deutschland herbeischaffen und begannen auf einer Dünainsel die St. Mauritiuskirche zu erbauen, danach die Schlösser von Ikšķile (Üxküll) und Dole.