Senos laikos Vaidavas pagastā gribējuši celt baznīcu, bet ko pa dienu uzcēluši, to pa nakti kāds nojaucis. Tad veci cilvēki devuši padomu, lai kādu dzīvu cilvēku iemūrējot baznīcā, tad uzcelšot. Meistars nu aizgājis uz tīrumu, kur strādnieki strādājuši, un prasījis: «Kas grib jaunās baznīcas atslēgas glabāt?» Viens puisis, vārdā Rubis, tad arī gribējis atslēgas sargāt. Rubi nu iemūrējuši baznīcā. No tā laika baznīca vairs negāzusies. Tāpēc šo baznīcu arī iesaukuši par Rubenes baznīcu.

Rubene, 2. In alten Zeiten sollte in Vaidava eine Kirche erbaut werden, aber was man während des Tages errichtet hatte, wurde während der Nacht niedergerissen. Alte Leute gaben den Rat, einen lebendigen Menschen einzumauern, dann würde man mit dem Kirchenbau fertig werden. Der Baumeister begab sich aufs Feld, wo Männer gerade bei der Arbeit waren, und fragte: "Wer möchte die Schlüssel der neuen Kirche verwahren?" Ein junger Bursche namens Rubis war dazu bereit. So wurde Rubis eingemauert. Von da ab stürzte die Kirche nicht mehr ein. So nannte man sie die Kirche von Rubene.