Senāk latviešu kungi ņēmuši stārastus no igauņiem, bet igauņu kungi atkal no latviešiem. Tas darīts tādēļ, lai stārasti neiedraudzētos ar darbiniekiem. Šos stārastus tad arī ļaudis nīduši vairāk nekā pašus bargos kungus. Raunā reiz bijis ļoti nikns stārasts, kas pastāvīgi sodījis ļaudis. Reiz kādi jauni nebēdnieki pārģērbušies par sievietēm un aizgājuši uz muižas pļavu zāļu pļaut. Atnāk stārasts un grib tos ķīlāt. Tie nu sagrābj pašu stārastu, labi nopeŗ un ieved dziļi mežā. Tur viņi izbāzuši koku caur stārasta piedurknēm, piesējuši tam rokas pie tā koka un tad palaiduši vaļā. Stārasts tik pēc ilga laika varējis atmocīties uz muižu. Gan nu izmeklējušies un iztaujājušies, kas tur vainīgs, bet neviens nekā nezinājis. Stārasts no tā laika palicis daudz rāmāks.

Früher holten die Herren der Letten die Gutsvögte aus Estland, die Herren der Esten wiederum bevorzugten lettische Vögte. Die Fronarbeiter hassten die Vögte noch mehr als die Herren selbst. In Rauna lebte einmal ein sehr harter Vogt, der die Leute für jede Kleinigkeit bestrafte. Einmal hatten sich junge übermütige Burschen als Frauen verkleidet, um auf den Wiesen des Gutshofes Gras zu pflücken. Sie wurden vom Gutsvogt überrascht, der sie festnehmen wollte. Da packten sie den Vogt, verprügelten ihn ordentlich und führten ihn tief in den Wald hinein. Dort steckten sie einen Stock durch die Ärmel des Vogtes, banden seine Hände an den Stock fest und ließen ihn dann los; es dauerte lange, bis der Vogt sich mit großer Mühe auf dem Gutshof einfand. Wohl suchte man nach den Schuldigen, aber niemand schien etwas zu wissen. Von da ab wurde der Vogt viel friedlicher.