Vienā muižā bijis ļoti nikns vagārs, kas pardaudz nostrādinājis muižas darbiniekus. Reiz viņš gribējis pārmest kūlējiem, ka tie esot slinki un kārtīgi neizkuļot labības. Lai to varētu pierādīt, viņš slepeni palīdis zem izliktā klājiena, kamēr strādnieki rīkojušies pa riju. Viņš domājis, ka viņš nemaz nejutīšot, kamēr slinkie strādnieki pāriešot trīs reizes kuldami par klājienu. Viens strādnieks tomēr vagāru pamanījis un klusu pačukstējis arī citiem strādniekiem, ka zem klājiena esot vagārs paslēpies. Kad nu sākuši kult, tad viens strādnieks iesaucies: «Kur te tāds jēls kūlis gadījies? Te nu vajaga krietni sadot!» Tad nu arī kūlēji no visām pusēm apņēmuši to vietu, kur vagārs gulējis, un sākuši visā spēkā sist. Vagārs jau pēc pirmā sitiena lecis augšā un gribējis bēgt prom. Bet kūlēji it kā lielās izbailēs vēl tam situši kliegdami: «Sitiet nelabo, sitiet nelabo!» Vagārs uz priekšu nekad vairs nedomājis tiesāt strādnieku slinkumu.

Auf einem Gutshof gab es einen sehr harten Vogt, der die Fronarbeiter gar zu sehr ausbeutete. Einmal hat er den Dreschern vorgeworfen, dass sie faul seien und das Korn nicht ordentlich gedroschen hätten. Um es ihnen zu beweisen, kroch er heimlich unter das auf der Tenne ausgebreitete Getreide. Er dachte, er würde es gar nicht spüren, wenn die faulen Leute zu dreschen begännen. Einer der Drescher hatte jedoch den Vogt bemerkt und flüsterte nun auch den anderen leise zu, dass der Vogt unter dem Korn sei. Als sie zu dreschen begannen, rief einer der Männer aus: "Was ist denn das für eine weiche Garbe hier? Auf die muss man ordentlich eindreschen!" Daraufhin bearbeiteten alle Drescher die Stelle, an der der Vogt unter dem Getreide lag, und droschen aus Leibeskräften auf ihn ein. Der Vogt sprang gleich nach dem ersten Flegelschlag auf und wollte davonlaufen. Aber die Drescher taten, als wären sie tödlich erschrocken, schlugen auf ihn ein und riefen: "Schlagt den Teufel, schlagt den Teufel!" Von da ab fiel es dem Vogt nicht mehr ein, die Fronarbeiter wegen Faulheit zu bestrafen.