Viens saimnieks braucis pa lielceļu ar ļoti brangu zirgu, simtu rubļu vērtībā. Braucot ieraudzījis lielu pulku odžu nārstā. Pulka vidū bijis zelta kronis, kas gaiši spīdējis kā saule. Viņš noceļ to kroni, ieliek ratos, laiž vaļā, brauc lielā braukšanā. Tas odžu pulks dzenas tam saimniekam ar to kroni pakaļ. Šis brauc vēl ātrāki. Odzes sāk skriet pakaļ spārnos. Saimnieks tikmēr brauc, kamēr tiek pie vienas mājas, izkāpj ārā un iesprūk iekšā. Odzes arī jau klāt un kā vadmalas baķis novēlušās zemē. Saimnieks nedrīkst laukā iet. Viņš lūdz Dievu, lai Dievs odzes nogriež nost. Bet viņas neiet nost bez kroņa. Beidzot saimnieks uzliek to kroni uz skala un izlaiž ārā pa logu. Kad kroni bija izlaidis, tad odzes atkal spārniem aizgājušas projām.

Ein Bauer fuhr mit einem prächtigen Pferd, das gut hundert Rubel wert war, die Landstraße entlang. Unterwegs erblickte er ein Riesenknäuel Schlangen. In der Mitte des Knäuels sah er eine Goldkrone, die so hell wie die Sonne strahlte. Der Bauer ergriff die Krone, warf sie in seinen Wagen und fuhr so schnell davon, wie er nur vermochte. Die Schlangen verfolgten den Bauer mit der Krone. Er fuhr noch schneller. Da flogen die Schlangen hinter ihm her. Schließlich erreichte der Bauer sein Haus. Er sprang aus dem Wagen und floh ins Haus. Gleich darauf waren auch die Schlangen zur Stelle und fielen wie Stoffballen auf die Erde. Der Bauer wagte nicht, das Haus zu verlassen. Er betete zu Gott, Gott möge die Schlangengefahr von ihm abwenden. Aber die Schlangen verschwanden nicht ohne die Krone. Schließlich steckte der Bauer die Krone auf einen Stock und reichte sie so zum Fenster hinaus. Sobald die Schlangen die Krone zurückerhalten hatten, erhoben sie sich in die Luft und flogen davon.