Tilbake

Pængkjel’n – ryttar’n aa kjærringja.

NORSK ORIGINAL

Pængkjel'n – ryttar'n aa kjærringja. Utafær Raakksta ligg de ei øy vi kalla Kje-øya. Der vart de ein gaang negraavve ein kjel, aa hann skull varra full taa pæng. Saa va de ein dag dæmm slo se sammen naakaa ungdomma paa Raakksta aa skull e væg aa le't ette kjela. Dæmm ha me se græv aa spa'a, aa saa rodd dæmm bortaaver. Dæmm lavva ut de se-myllaa at dæmm skull ikkje talla ("snakk") me dæmm grov. Talla dæm, saa trudd dæmm at dæmm fann ikkje naa. Da dæmm kom paa den sta'n, der kjel'n skull varra, saa tok dæmm te aa grava. Da dæmm ha graavve ei stynn da, saa fikk dæmm sjaa at de kom ein mann riann framme dæmm paa ein svart hæst. Men dæmm saa grov saag ikkje opp ein gaang. Dæmm klæmt bærre paa aa grov. Da de lei om ei lita stynn saa kom de ei gammel kjærring paa ei krykkje. Da ha dæmm graavve mykkkje da. Aa saa spor 'aa dæmm, om dæmm trudd ho naadd snart att ryttar'n. Aa da va de ein taa karraa saa tok te aa flir. Aa da rau de att haalle fær dæmm. Aa saa vart dæmm redd, aa saa slutta dæmm aa rodd heim.- Ein naar aar ette att saa va de aa naakkaa karra saa skull prøv aa grava att. Aa dæmm "bestæmt" se paa at dæmm skull faa fatt e kjela ja. Dæmm rest dit aa byynt aa grava. Da dæmm va kaam'n saa langt ne at dæmm saag ti kjel'n, saa kom ein ofærvarannes te aa sjaa opp lite grann. Aa da fikk 'n sjaa at Raakkstagar'n sto e lys lauvva. Da hyva dæmm alt fær aa res heim aa sløykkje. Aa saa vart de ikkje meir me dæmm hell. Sia he ikkje naa'nn prøva aa graavve ette pængkjela paa Kje-øy'n.
Informasjonom sagnet og kilden