Agrāk Dievs staigājis pa zemes virsu. Viņš saticis bābu pagalmā un vaicājis parādīt ceļu. "Ej," saka, "man nav vaļas ceļu rādīt." Tad viņš pavaicājis puisim parādīt ceļu. Puisis parādījis. Tad Dievs sakot bābai: "Dod, es bērniņu pārsviedīšu pār jumtu. Viņš tūliņ staigās kājām." Viņa nedevusi bērniņa un teikusi: "Lai mans bērns nestaigā seši mēneši, bet es nedošu." Tad Dievs saka: "Dod jēriņu," šis pārsviedīšot. Bāba iedevusi jēriņu. Kā pārsvieda jēriņu, tā jēriņš no pirmās dienas staigā kājām, bet bērniņš arī pēc sešiem mēnešiem vēl neiet.

Früher ging Gott auf der Erde herum. Auf einem Bauernhof fragte er einmal ein Weib nach dem Weg. "Geh," antwortete sie, "ich habe keine Zeit, dir den Weg zu zeigen." Da bat er einen Knecht, ihm den Weg zu weisen. Der Knecht tat es. Nun sagte Gott zu der Frau: "Gib das Kindchen her, ich werde es übers Dach werfen! Dann wird es gleich laufen können!" Aber die Frau gab ihm das Kind nicht und sagte: "Meinetwegen soll mein Kind auch mit sechs Monaten noch nicht laufen können, aber ich gebe es dir nicht!" Da sagte Gott: "So gib mir ein Lämmchen, dass ich es übers Dach werfe!" Die Frau gab ihm ein Lämmchen. Er warf das Lämmchen übers Dach und es konnte vom ersten Tag an laufen. Das Kindchen konnte aber auch nach sechs Monaten noch nicht laufen.