Bībelē senāk esot bijušas septiņas Mozus grāmatas. Tā kā sestā un septītā grāmatā esot bijušas visādas burvības, tad mācītāji esot tās nolieguši. Šī grāmata tomēr esot dabūjama uz melna papīra ar baltiem burtiem, kādēļ to saucot par melno grāmatu. Tāda melnā grāmata reiz bijusi vienam kungam. Kad kungs reiz izbraucis uz lauku, tad arī viņa sulainis uzgājis to grāmatu un sācis lasīt. Lasot pienākusi pilna istaba miroņu, kas mākušies sulainim virsū un prasījuši, kādēļ šos esot saucis. Sulainis nu nezinājis, kā no mironiem vaļā tikt un ko darīt. Drīzumā par laimi atbraucis kungs mājā un, redzēdams sulaiņa nelaimi, paņēmis melno grāmatu, uzšķīris citu lapu, izlasījis vajadzīgos vārdus un tā aizsūtījis mironus atkal projām.

Die Bibel habe früher sieben Bücher Moses enthalten. Weil das sechste und das siebte Buch verschiedene Zaubereien erhalten hätten, haben die Pfarrer sie verboten. Man könne diese Bücher — auf schwarzem Papier mit weißen Buchstaben gedruckt — jedoch bekommen; deshalb nenne man es das Schwarze Buch. Einmal besaß ein Herr ein solches Buch. Als der Herr einmal weggefahren war, begann sein Diener in dem Buch zu lesen. Während er darin las, füllte sich die Stube mit verstorbenen Menschen, die ihn bedrängten und ihn fragten, warum er sie gerufen habe. Der Diener wusste nicht, was er tun sollte und wie er die Toten loswerden sollte. Zum Glück kam bald darauf der Herr nach Hause. Als er die Not des Dieners sah, nahm er das schwarze Buch, schlug eine andere Seite auf und — indem er die entsprechenden Worte las, schickte er die Toten wieder fort.