Viens vīrs no Silenes-Sniķeŗiem aizgājis vienā rudens vakarā uz zaķu medībām. Stāvējis pie Silenes Kalēju lielā akmens un ieraudzījis, ka vesels bars zaķu nāk šim taisni klāt. Vīrs nu it priecīgs šāvis tik tai bara vidū. Bet zaķi neviens ne krituši, ne bēguši, satupušies tik uz pakaļkājām un skatījušies. Tad vīrs nobaidījies un bēdzis pats no jocīgajiem zaķiem.

Ein Mann von dem Sniķeri-Hof in Silene begab sich an einem Herbstabend auf Hasenjagd. Als er gerade an dem großen Stein des Kalēji-Hofes von Silene stand, sah er, dass Hasen in Scharen auf ihn zuhoppelten. Der Mann feuerte fröhlich ab. Aber keiner der Hasen fiel. Sie flohen auch nicht, sondern setzten sich auf die Hinterkeulen und schauten ihn an. Da erschrak er und floh selbst vor dem sonderbaren Hasen.