Bānūža muižā ir vēl tagad apmēram divsimti gadu vecas rijas. Pie rijām nevarot neviens cilvēks gulēt. Reiz pie rijām atgulies viens jauns un pārgalvīgs puisis. Viņš gan zinājis vecu ļaužu nostāstus, ka pie rijām nevarot gulēt, šo gulētāju mokot žņaudzējs, bet puisis to nav ievērojis. Ielīdis viņš rijas paspārnē salmos, labu laiku nogulējis gluži mierīgi, bet drīz vien rijā kaut kas sācis darboties, ka klaudzējis un brakšķējis vien. Puisis drusku iesnaudies, bet nu žņaudzējs uzvēlies tam uz kājām un žņaudzis tik stipri, ka puisis nespējis ne pirkstiņu pakustināt, tad vēlies arvien augstāk un augstāk. Par laimi puisis pamodies un sācis bēgt. Rijā kautkas brakšķējis un licies, ka tā sagāzīsies.

Auf dem Bānūži-Gutshof stehen noch heute Korndarren, die 200 Jahre alt sind. In der Nähe der Korndarren könne kein Mensch schlafen. Einmal legte sich ein junger übermütiger Bursche sich an der Korndarre zum Schlafen hin. Er wusste aus den Erzählungen der alten Leute, dass man an der Korndarre nicht schlafen solle, denn man werde dann von einem Würger geplagt, aber er beachtete es nicht. Er legte sich ins Stroh, das unter dem Vordach der Korndarre lag, und konnte eine ganze Weile ruhig schlafen. Aber, bald, begann jemand in der Korndarre zu lärmen und großen Krach zu machen. Der Bursche war eingeschlafen, aber da wälzte sich der Würger auf ihn und würgte ihn so, dass er keinen Finger mehr rühren konnte. Das Schwere wälzte sich höher und höher. Zum Glück erwachte der Bursche und ergriff die Flucht. Er hörte ein solches Krachen in der Korndarre, dass man glauben konnte, sie werde einstürzen.