Citu reizu bijis tāds Laugala mežsarga Pēteris. Reizu viņš ar savu dēlu nācis gar upmali no Dūkupju mājas. Divi vien viņi atnākuši līdz Donupes gravij un tad viņiem piesabiedrojusies viena smuka preiline. Tā preilene teikusi, lai viņi viens vai otrs donot viņai roku, bet viņi nedevuši. Tā viņa trīs reizes viņiem plijusies virsū. Tā kā viņi neviens ne otrs roku nedevuši, tad preiline iesagāzusies upē skanēdama un saukusi: nu man vēl simtu gadu te jāguļ.

Es lebte einmal in Laugals ein Buschwächter namens Pēteris. Einmal ging er zusammen mit seinem Sohn, von Dūkupji am Flussufer entlang nach Hause. Als sie an der Schlucht von Donupe gekommen waren, gesellte sich zu ihnen ein schönes Fräulein. Das Fräulein bat sie, entweder der Vater oder der Sohn, möchten ihr die Hand reichen, aber sie taten es nicht. Sie bat sie dreimal darum. Da sich keiner von beiden überreden ließ, warf sich das Fräulein klingend in den Fluss, indem es noch ausrief: "Nun muss ich noch hundert Jahre hier liegen!"