Vienam vīram katru rītu govs bijusi izslaukta. Nevarējis neko darīt, nogājis vienu rītu agrāk ar vējlukturi, nosēdies kaktiņā, paslēpis vējlukturi aiz kažoka un gaidījis. Te mazā gaismiņā ienākot viens pa durvim, noejot pie govs un slaucot: šļīkc! šļīkc! Tā šis izvelkot vējlukturi no kažoka un skries klāt - kur tas slaucējs būs? Noiet pie govs - govij vairāk nav, kā maza dakšiņa apakš tesmeņa. Kas nu ir? Tā šis ņemot dakšiņu un plēšot pušu, bet nevarot un nevarot nemaz pārplēst lēti: dakšiņa tā cīkstot, jādomā, vai pats krupis tev sīkstumu devis! Uz vienu reizi - tā nieki nebūs - ņēmis to vienu raģeli pieminis un nu plēsis pušu šekumu. Gan cīkstējis, gan cīkstējis, bet taču itin pulku ieplēsis: pavisam gan nevarējis pārplēst. Beidzot izsviedis dakšeli sutrainī.Te - kas ir? No rīta atnākot no pušniekiem ziņa: lai saimniece nākot pušnieci raudzīt - mirstot nost: šekums esot pārplēsts. (Pušeniece bijusi pazīstama kā ragana.)

Ein Mann hatte eine Kuh. Jeden Morgen fand er sie bereits gemolken. Er konnte nichts dagegen machen. Eines Morgens früh ging er mit der Windlaterne in den Stall, setzte sich in einen Winkel, deckte die Laterne mit dem Pelz zu und begann zu warten. In der Dämmerung betrat jemand den Stall, ging an die Kuh heran und begann zu melken: Strull, strull! Schnell ergriff er die Windlaterne und eilte zu der Kuh, um den Melker zu erwischen. Aber an der Kuh ist nichts zu sehen — nur ein kleiner gegabelter Zweig liegt unter ihrem Euter. Er hob den auf und wollte ihn mitten hindurchreißen, aber es wollte und wollte ihm nicht gelingen — es knackte und ächzte, aber es ließ sich nicht durchreißen — verdammt noch mal! — zäh war es! Schließlich setzte er den Fuß auf das eine Ende, und nun gelang es ihm, den gegabelten Zweig an der Gabelung einzureißen. Darauf warf er ihn in die Jauche. Aber was geschah nun? — Am anderen Morgen kam eine Nachricht ins Haus: Die Bäuerin möge ihre Nachbarin besuchen. Sie liege im Sterben (die Nachbarin war als Hexe bekannt).