Reiz vēlā naktī viens zemnieks gājis no Talsiem par Klosteŗkalnu uz māju. Nonācis pie vecā šķūņa, viņš redz: nāk pretī balta sieviete. Šis sabijies un apstājies. Sieviete pienākusi viņam klāt, pārmetusi krustu papriekšu sev, tad viņam, un teikusi: «Cilvēks, ja tev ir sirds krūtīs, tad glāb mūs! Apskrej trīs reizes ap šo šķūni! Tu pats gan paliksi par akmeni, bet būsi glābis tūkstošus.» Zemnieks tā pārbijies, ka licis kājas par pleciem un to vien vēl dzirdējis; ka sieviete iekliegusies: «Simtu gadu jau gulēju, vēl simtu jāguļ.» Pie Klosteŗkalna ir ezers, kuŗam, kā stāsta, neesot dibena. Šai ezerā reiz kāds cilvēks nodomājis iet slīcināties; bet tā kā par dienu gar ezermalu arvien staigā cilvēki, tad viņš gājis naktī ap divpadsmitiem. Iedams viņš uzreiz dzird jauku dziedāšanu - skatās: gar ezera krastu kustās savādi tēli, kuŗus šis notur papriekšu kā par miglu. Viņš nu iet tuvāki un redz: tēli sāk augt arvien lielāki, arvien lielāki un kliedz dobjā balsī: «Kad aizsniegsim mēnesi?» No bailēm vīrs pārmetis krustu un sācis skaitīt lūgšanu. Spoki tūliņ iegāzušies ūdenī un ezers vēl labu brīdi krācis un mutuļojis. Vīrs tā sabijies, ka skrējis tūliņ uz mājām atpakaļ, atmezdams visas domas par slīcināšanos.

Talsi, 2. Einmal ging ein Bauer spät in der Nacht über den Klosterberg von Talsi nach Hause. Als er die alte Scheune erreicht hatte, sieht er: Eine weiße Frau kommt ihm entgegen. Er erschrak und blieb stehen. Die Frau kam auf ihn zu, bekreuzigte zuerst sich, dann ihn und sagte: "Mann, wenn du ein Herz in deiner Brust hast, so rette uns! Laufe dreimal um diese Scheune herum. Du selbst wirst dich zwar in einen Stein verwandeln, aber dadurch wirst du Tausende retten!" Da erschrak der Bauer sehr und ergriff die Flucht. Er hörte nur noch, wie die Frau ausrief: "Hundert Jahre habe ich schon geschlafen, nun muss ich wieder hundert Jahre schlafen!" In der Nähe des Klosterberges befindet sich ein See, von dem erzählt wird, dass er keinen Grund habe. Einmal wollte ein Mann sich im See ertränken. Da jedoch am Tag sich am Seeufer immer Menschen befanden, machte er sich um Mitternacht auf den Weg. Unterwegs vernimmt er plötzlich liebliches Singen. Er sieht: Am Ufer bewegen sich sonderbare Gestalten, die er zuerst für Nebelgebilde hält. Als er näher kommt, sieht er, dass die Gestalten immer größer und höher wachsen und mit hohlen Stimmen rufen: "Wann werden wir den Mond erreichen?" In seiner Angst bekreuzigte sich der Mann und begann zu beten. Da fielen die Gespenster ins Wasser, wonach der See noch lange Zeit brodelte und rauschte. Der Mann war so erschrocken, dass er gleich nach Hause lief und nicht mehr daran dachte, sich zu ertränken.