Mūrmuižas tuvumā tagad atrodas liela pļava. Senāk šī pļava bijusi ļoti slapja. Visapkārt viņai bijis liels mežs. Pļavu neviens nedrīkstējis pļaut. Vienreiz viens vīrs iesācis pļaut, bet turpat no pļavas iznācis lācis un teicis, lai neviens neiedomājoties pļaut. Līdz ko lācis pazudis, tūliņ arī pļāvējs palicis par lāci un ieskrējis mežā rūkdams. Pļavā zāle palikusi tāda pelēka kā lāča spalva. Pļavu no tā laika sauc par Lāča pļavu.

In der Nähe von Mūrmuiža befindet sich heute eine große Wiese. Früher soll die Wiese sehr nass gewesen sein. Um sie herum breitete sich ein großer Wald aus. Niemand durfte die Wiese abmähen. Einmal begann ein Mann die Wiese zu mähen, aber da kam aus der Wiese ein Bär und sagte, es solle sich niemand erdreisten, die Wiese zu mähen. Sobald der Bär verschwunden war, sei der Mäher selbst zum Bären geworden und sei brummend in den Wald gelaufen. Das Gras in der Wiese sei grau, wie das Fell eines Bären geworden. Seit dieser Zeit nennt man die Wiese Lāča pļava (Bärenwiese).