Vienam mežsargam reiz lācis skaudīgi nobradāš auzas. Mežsargs nospriedis, ka jāvaktē un jālūkā lācis aizbaidīt. Nu viņč tā ar izstrādāš. Nākamā naktī mežsargs ielīdis vienā auzu gubīnā un gaidīš, ka nāks lācis. Kā ta, lācis jau nācis to nakti ar, un kā nācis, tā taisni uz to gubīnu, kurā mežsargs bīš ielīdis, un kā pie gubīnas, tā apķēris abām ķepām un aiznesis auzu gubīnu ar visu mežsargu uz mežu. Mežā lācis nolicis auzu gubīnu un sācis krāmēt virsū akminus. Ka bīš jau labi akminus uzkrāmēš, ta paklausīsies, vai mežsargs vē elpā, un krāmēš akal. Ka mežsargs vairs neelpāš un bīš jau nospiests, ta lācis vairs nekrāmēš akminus un mierīgi aizgāš.

Einmal hatte ein Bär den Hafer eines Försters niedergetrampelt. Der Förster beschloss, Wache zu halten und den Bären zu verjagen. Nun, er ging ans Werk: In der nächsten Nacht versteckte er sich in einer Haferhocke und wartete auf den Bären. Und wahrhaftig, der Bär erschien auch in jener Nacht und näherte sich geradeswegs der Hocke, in der der Förster lag. Er umfasste die Hocke mit beiden Tatzen und verschleppte sie samt Förster in den Wald. Im Wald angekommen, legte der Bär die Hocke auf die Erde und begann sie mit Steinen zu beschweren. Als er bereits viele Steine aufgestapelt hatte, horchte er, ob der Förster noch atme. Dann wälzte er wieder Steine auf die Hocke. Erst als der Förster erdrückt war und nicht mehr atmete, hörte der Bär damit auf und trottete ruhig davon.