Viens vīrs Jāņu rītā, no pieguļas uz mājām nākdams, saticis vilku pretim nākam, kas vedis dzīvu kazu sev līdz. Šis uzprasījis: «Vīrs, dod kazu, dalīsim uz pusēm!» Kā izteicis: «Dalīsim uz pusēm!», tā vilks palaidis kazu vaļā un pats aizskrējis uz mežu. Vīrs noķēris kazu, vedis uz mājām un to turējis vairāk gadu. Kaza katru gadu atnesusi pa pāris kazlēnu. Bet kā nācis pēc Jāņu dienas, tā arvienu vilks to vienu kazlēnu noņēmis. Vienreiz vīrs ņēmis un abus kazlēnus Jāņu vakaram nokāvis. Bet tad necik ilgi pēc Jāņu dienas vilks aiznesis arī pašu māti (lielo kazu). Mana tēva māte stāstīja, ka tas patiesīgi noticies, jo viņas māte vēl pati to vīru esot redzējusi. kas, abi ar vilku, turējuši kazu uz pusēm.

Ein Mann, der am Johannismorgen vom Nachthüten heimging, begegnete unterwegs einem Wolf, der eine lebende Ziege mit sich führte. Der Mann rief dem Wolf zu: "Hei, Bruder, wollen wir nicht Halbe-halbe machen?" Kaum hatte er die Worte ausgesprochen, da ließ der Wolf die Ziege los und rannte in den Wald. Der Mann fing die Ziege ein, brachte sie nach Hause und hielt sie mehrere Jahre im Stall. Jedes Jahr warf die Ziege zwei Zicklein. Aber gleich nach Johannis erschien der Wolf und holte das eine Zicklein ab. Einmal aber hat der Mann beide Zicklein am Johannisabend geschlachtet. Diesmal raubte der Wolf kurz nach Johannis die Mutterziege. Meine Vatermutter hat erzählt, dass das eine wahre Begebenheit sei, denn ihre Mutter habe den Mann gekannt, der mit dem Wolf zusammen eine Ziege besaß.