Divi vīri aizgāši peļņā, uz mežu malkas cirst un paņēmuši mazu puišeli līdz, kas šiem abim ēdienu vāra. Vīri cirtuši malku un puišelis vārīš ēdienu zem lielas egles. ēdienc jau bīš gandrīz gatavs, ka puišeļam aptrūcies malkas, un šis aizgāš pēc žagarim. Kad puišelis atnācis ar žagarim, ta piebikstīš uguni un sācis podu jaukt. Jaucis, jaucis un uzreiz pamanīš, ka putras podā ir čūska. Ko nu? Pusdienas laiks drīz vie bīš klā, veco ēdienu ārā liet nevar un jaunu ar nevar izvārīt līdz tam laikam. Ka abi malkas cirtēji nāks pusdienā un ja ēdienc nebūs gatavs, ta labi nebūs. Ko, puišelis ņēmis un čūsku izsviedis no poda ārā un vārīš tik putru tālāku. Ka malkas cirtēji atnākuši, ta puišelis šiem cēlis katlu priekšā, lai zekstē (strebj) tik iekšā. Malkas cirtēji sākuši strēbt un prasīši puišeļam, kāpē šis pats neēdot. Puišelis sacīš, ka šis jau vārot esot piestrēbies un šam nemaz ar negriboties ēst. Patiesībā puišeļam gan gribējies neganti ēst, bet viņam riebusies tā čūsku zupa un tāpē šis ar meloš un neēdis. Ka malkas cirtēji bīši labi sastrēbušies, ta abi nosprieduši drusku nolikties uz auss. Bet kā šie apgūlušies, tā ar gulēši trīs dienas un nakis un ta tik cēlušies augšā. Ka šie abi uzcēlušies, ta šiem pa visām malīnām nākušas ārā tādas kā brauņas un zvīņas un ka tās bīš iznākušas, ta abi bīši neganti stipri palikuši.

Zwei Holzfäller begaben sich in den Wald und nahmen einen Jungen mit, der für sie das Essen kochen sollte. Während die Männer Holz hackten, kochte der Junge unter einer großen Tanne die Mahlzeiten für sie. Einmal war das Essen schon fast fertig; da merkte der Junge, dass ihm das Brennholz ausgegangen war. Er machte sich auf, etwas Reisig zu sammeln. Als er mit dem Reisig zurückkehrte, schürte er das Feuer und begann im Kessel zu rühren. Er rührte und rührte, da bemerkte er, dass in dem Kessel eine Schlange war. Was nun? Es war Zeit zum Mittagessen. Er konnte das Essen nicht mehr ausschütten und neues kochen. Die beiden Holzfäller würden bald hungrig zum Mittagsmahl kommen. Wenn es dann nicht fertig war, würde es ihm schlecht ergehen. Nun, der Junge holte die Schlange aus dem Kessel und warf sie weg. Als die Holzfäller zum Essen kamen, setzte er ihnen den Kessel vor. Die Holzfäller ließen sich das Essen gut schmecken und fragten den Jungen, warum er nicht mit ihnen essen wolle. Der Junge antwortete, er habe schon während des Kochens so viel probiert, dass er jetzt keinen Appetit mehr habe. In Wirklichkeit aber hatte er gewaltigen Hunger und ekelte sich nur vor der Schlange. Deshalb log er und nahm nichts zu sich. Nach dem Essen, beschlossen die beiden Holzfäller, sich ein wenig hinzulegen. Sie schliefen ein und erwachten erst nach drei Tagen und drei Nächten. Nachdem sie aufgestanden waren, drangen ihnen aus allen Poren bräunliche Schuppen. Danach waren beide unheimlich stark geworden.